Minerva’nın Baykuşu

Ötekinin dünyasına dokunuşta saklıdır insanın kendisine dair yapacağı tanım. Ötekisiz, ismi konulamayan diyarın kayıp yolcusudur o. Sağırlar arasında amaçsızca haykıran ve gök kuşaksız televizyonun bir izleyicisidir. Öteki, kendimizi seyretmeyi arzuladığımız Pamuk Prenses masallarından çalınmış aynadır. Ama benim için öteki, bir körün gözünden baktığım gecedir. Sözleri çalınmış şarkılar kadar suskun, yüreği parçalanmış bir annenin kucağında tuttuğu ölü evlat kadar soğuktur. Yazının başlığı ümit ise, hiçliğe aşık ötekisiz benim...

Ne vakit durağanlığın içinde akış görmenin mantıksızlığına savaş açsam. Güneşin cömertliği abarttığı bir yaz gecesinde veya umarsızca takvimden seçilen bir günde kaybeden hep uykum olur.  Sözlere boğulmuş şarkılar hafif tınıya dönüşse de, gözler çocuklar kadar inatçı kesilse de açılmaya, sohbetimden vazgeçmiyor gece...